Zemlja, Voda, Ljudi. Tri praelementa, iz kojih se rađa svaki grad. Sve zajedno – to je začetak i pozornica svake ljudske istorije. Ali je u njihovom sazvučju skrivena i tajna   identiteta  jednog naselja. Posebnog i neponovljivog. Ma koliko lica sticao kroz Vreme. Četvrti praelement.

U životu Obrenovca, voda nisu samo reke. A mogle bi biti dovoljne jer su oblikovale prostor u kojem je nastao i traje. Donele plodnost iz koje je isklijao. Otvarale puteve. Postavljale granice. Razarale. Ulepšavale. I sve to još uvek rade. I radiće, dok je budućnosti.

Priču ne dovršava ni ona podzemnog toka, mineralna, lekovita. A i ona je mogla da Obrenovcu da prezime i odredi razvojni put. Kao što je prorokovano još krajem 19. veka, usklikom da je Obrenovac srećno mesto, jer će u njemu biti banja, bolja od onih u Nemačkoj! I bila je, nekada. A mogla bi opet biti. Voda je još tu.
Stvaralački element vode je u onome što pruža, u mogućnostima, motivaciji, ideji povezanosti sa nekim drugim prostorima. Njime se oblikuje i fizionomija naselja, njegovog života, ekonomije. I Obrenovac je svoj lik menjao, prepoznajući i otkrivajući, u svakom vremenu, neki od tokova kojim se može zaploviti.

Voda je, u svom iskonskom obliku, mogla i da obesmisli svaku priču o ovom gradu. Da svaku njegovu mogućnost ostavi zatrpanu pod dubinom morskog plavetnila. Panonskog. Ali nije. Odlučila je da iz ovog prostora oteče, presuši i otvori tokove novog, drugačijeg bogatstva života. Nekim je gradovima prosto suđeno da nastanu. Obrenovac je, ako mislimo na vodu, zaista srećno mesto!

Obrenovačka    opština    se    prostire    središnjim  delom donjokolubarskog  basena,  zadirući  svojom  istočnom  i južnom stranom u Šumadiju, širokim dolinama Kolubare i Tamnave, na zapadu se naslanjajući na ogranke Pocerine, dok su njeni severni obodi oivičeni meandarski izvijenim tokom reke Save, nadomak njenom pristizanju u Beograd i ušću u Dunav. Sve to na površini od 409 kvadratnih kilometara, od čega su urbani delovi do sada zauzeli oko 42.
Najveći deo njenog tla je izrazito ravničarski, dok su pojedini delovi  brežuljkasti  i  blago  brdoviti,  naslonjeni  na  zapadnu podgorinu Avale i Parcanskog visa na istoku i jugoistoku, i na pocerske mislođinske na zapadnoj strani.
U brdovitom delu dominira vrh Bukvik, u ataru sela Mislođin, visok 221 metar, a najniža tačka je na 73  metra iznad  mora,  u prostoru Plošće, unutar  širokog meandra Save koji se izvija oko atara sela Zabrežje.
Na karti sveta, naći ćete je na prostoru između 44° 30′ i 44° 45′ severne geografske širine i 20° i 20° 20′  istočne geografske dužine. Vazdušnom linijom, granice   Republike Srbije od Obrenovca su udaljene oko 80 kilometara ka istoku i zapadu, oko 140 kilometara ka severu i oko 350 kilometara ka jugu.
U Obrenovcu se ukrštaju važni putevi, koji od Beograda, udaljenog svega 29 kilometara ka istoku, vode na zapad ka Šapcu, Loznici i zatim Bosni i Hercegovini i Hrvatskoj, odnosno ka Valjevu i Ibarskoj magistrali, i dalje njome prema jadranskom primorju. Istočnom, zapadnom i južnom smeru saobraćajnih tokova, već se nazire, biće pridodat i severni, preko novog mosta na Savi, koji će, kad bude dovršen, ovoj  raskrsnici magistrala vratiti značaj kakav je imala i u vreme dok se Savom pružala granica između Austro-Ugarske i Srbije, a Obrenovac, preko pristaništa i carine na Zabrežju, bio izvozna veza srpske države sa srednjeevropskim i zapadnoevropskim zemljama toga doba.

Obrenovac se nalazi gotovo u središtu severnog umereno toplog pojasa, sa klimom blažom od tipične panonske, kontinentalne. Prosečna godišnja temperatura u ovoj oblasti je oko 11° Celzijusa, leti oko 22°, a zimi oko -1°, sa maksimalnim rasponom koji se kreće od -28° do 40°. U toku godine, na obrenovačko tlo slije se oko 640 litara vode po kvadratnom metru, opet u proseku, jer u sušnim godinama bude jedva 440, a u kišnim i do 940 litara po kvadratnom metru. Raspored  padavina  tokom   godine,  sa  povećanjima tokom proleća i krajem leta odnosno početkom jeseni, veoma je povoljan za poljoprivrednu proizvodnju.